Տիգրան Սարգսյան. «Քննադատությունը տեղին և արդար է, 9%-ից ավել գնաճը շատ բարձր ցուցանիշ է»

Պարո’ն վարչապետ, երկու շաբաթվա ընթացքում տեղի ունեցան կադրային փոփոխություններ, որոնք հասարակության համար մեծ հաշվով անակնկալ էին: Նշվում էր, որ այդ փոփոխությունների մի մասը կապված է հայտնաբերված խոշոր չարաշահումների հետ: Թե’ նախագահը, և թե’ դուք հայտարարեցիք, որ ավելի մեծ թափով է սկիզբ դրվում բարեփոխումներին: Չե՞ք կարծում, որպեսզի բնակչությունը հավատա այդ բարեփոխումներին, պետք է տեսնի նաև քրեական գործեր:

-Անշուշտ, եթե պետության վերահսկիչ մարմինները բացահայտում են խախտումներ, իրավապահ մարմինները պարտավոր են անդրադառնալ այդ խախտումներին , և եթե դրանք քրեորեն հետապնդելի արարքներ են, պատասխանատվություն պետք է լինի: Վերջերս ֆինանսների նախարարության ներքին աուդիտի հրապարակային հաշվետվությունն էր, և հնչեցին թվեր, որ քսան գործ ուղարկվել է դատախազություն, հարուցված են քրեական գործեր, և կա արդեն քրեական գործերով ընթացք, և նույնիսկ մարդիկ, որոնք հայտնվել են բանտերում, այնպես որ, իհարկե, այդ գործընթացն ընթանում է, և այն նոր մոտեցումները, որ այսօր կիրառվում են պրակտիկայում, նման հետևանքների, բնականաբար, բերելու են: Այլ խնդիր է, որ հասարակությունը սպասում է, որ քրեական գործեր հարուցվեն առաջին դեմքերի նկատմամբ…

Публика требует жертв?

-(Ծիծաղում է), Այո’, առաջին դեմքերի նկատմամբ, և հասարակությունը չի բավարարվում, երբ խոսքը գնում է վարչության պետերի, բաժնի պետերի, շարքային աշխատողների մասին, որոնց առումով այդ քրեական գործերն ապացուցվում են, և դատարանը ներկայացնում է վճիռներ: Մյուս կողմից էլ, դա բացատրվում է այն հանգամանքով, որ բարձրաստիճան պաշտոնատար անձինք քաղաքական գործիչներ են, որոնք կրում են քաղաքական պատասխանատվություն: Իրականում քրեորեն հետապնդելի արարքներ հայտնաբերվում են հիմնականում կոնկրետ գործառույթներում, որոնց համար էլ պատասխանատու են կոնկրետ աշխատողներ, ովքեր և կրում են այդ պատասխանատվությունը:

Տնտեսական բլոկում տեղի ունեցան փոփոխություններ կամ վերադասավորումներ: Եթե նախկին պաշտոնյաները չէին արդարացրել այն սպասումները, որ ունեիք իրենցից, այդ վերադասավորումները կկարողանա՞ն տալ այն օգուտը, որին, որ սպասում եք:

-Առաջին. ուզում եմ ասել հետևյալը. երբ որ մենք բարձր պաշտոնների նշանակում ենք երիտասարդ, տաղանդավոր, ազնիվ, պրոֆեսիոնալ կարողություններ ունեցող մարդկանց, անհրաժեշտ է ժամանակ, որպեսզի նրանց կառավարչական հմտությունները և կարողությունները դրսևորվեն: Եվ երբ որ մարդն անցնում է այդպիսի փորձառություն, ավելի լավ են բացահայտվում նրա հարաբերական թերություններն ու հարաբերական առավելությունները: Երբ որ խոսքը վերաբերվում է վերադասավորումներին կամ վերաբաշխումներին, մի կողմից մենք ինքներս հասկանում ենք, թե ղեկավար, պաշտոնատար անձինք ինչպիսի ունակություններ և կարողություններ ունեն այդ բարձր պաշտոնները զբաղեցնելիս, մյուս կողմից էլ դա հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ որոշումներ կայացնելու և իրենց կարողությունները ճիշտ տեղում օգտագործելու համար: Այսինքն, ես համարում եմ բնական, որ իշխանությունները պարբերաբար իրենց ուժերի այդպիսի վերադասավորումներ կատարեն: Սա հայկական ֆենոմեն չէ, հակառակը, մեզ կարելի է մեղադրել նրանում, որ մենք հաճախ չենք անում ուժերի վերադասավորումներ: Բայց սա կոալիոցիան կառավարություն է, ինչը ենթադրում է, որ պաշտոնները զբաղեցնում են քաղաքական գործիչները, քաղաքական հմտություններ ունեցող անձինք, և իրենց կարողություններն այս առումով բացահայտվում են: Մենք իրականում դեռևս շատ երիտասարդ պետություն ենք, որպեսզի ունենանք կուտակված մեծ կադրային ներուժ (մարդկանց, ովքեր փորձարկվել են), ի տարբերություն ավելի զարգացած, դեմոկրատական ավանդույթներ ունեցող պետությունների, որտեղ այդ կադրային պոտենցիալը կուսակցություններն ունեն: Ըստ էության, Հայաստանում նոր է իրականացվում կոալիցիոն կառավարության գաղափարը` իր բարդություններով և ուժեղ կողմերով:

Մի հարցի մեջ երկու հարցադրում փորձեմ տեղավորել: Առաջինը, Ձեր շատ ընդդիմախոսներ գտնում են, որ կառավարությունը չի կարողանում զսպել գնաճը: Եվ ընդհանրապես, ինչպե՞ս եք վերաբերվում քննադատութանը… կա՞ն չէ նաև մեր մամուլում պատվիրված հոդվածներ:

-Կան արդարացի քննադատներ, որոնք նկատում են բացթողումները, թերությունները և քննադատում են կառավարությանը, ինչն էլ, բնականաբար, օգտակար է, որովհետև շատ հաճախ նաև այդ քննադատությունը հուշում է լուծումներ, միևնույն ժամանակ հնարավորություն է տալիս զանազանել կարևոր հարցերը ոչ կարևորներից, ավելի հստակ պատկերացումներ ունենալ, թե որոնք են այն խնդիրները, որ մտահոգում են մեր ընդդիմախոսներին: Ընդհանուր առմամբ, ուժեղ, կառուցողական ընդդիմություն ունենալը բխում է ցանկացած իշխանության շահերից: Այլ խնդիր է, որ մեզանում կա այլ տիպի ընդդիմություն, որի մասին նաև հանրապետության Նախագահը խոսեց մեր կուսակցության (ՀՀԿ-խմբ.) 20-ամյակին նվիրված հանդիսավոր նիստի ժամանակ, ընդդիմախոսներ, որոնց նպատակն է ամեն ինչ սևացնել, չտեսնել ոչ մի դրական բան և նույնիսկ դրականի վրա ցեխ լցնել…

Անուններ կտա՞ք

-Ճիշտ չէ անուններ տալը, այլ ավելի ճիշտ է տվյալ պարագայում խոսել երևույթների մասին, մանավանդ` դուք էլ գիտեք, որ այդ երևույթն առկա է: Դրանք նաև այն ուժերն են, որոնք մեծ սիրով առաջարկում են իրենց վճարովի ծառայությունները` մարդկանց, քաղաքական ուժերին, կուսակցություններին վարկաբեկելու համար: Շատ հաճախ տեսնում ենք, որ կան այդպիսի պատվերներ: Եվ քանի որ տպագիր մամուլը ունի սահմանափակ ընթերցողների քանակ, իսկ այդ ընթերցողները շատ լավ զանազանում են իրարից թերթերը, գիտեն` որ թերթն ինչ դիմագիծ ունի, գիտեն` ո՞ր թերթերն են այդպիսի պատվերներ ընդունում, և երբ այդ թերթերում հայտնվում են դեմքեր, կուսակցություններ, որոնք դառնում են թիրախ, միանգամից հասկանում են` պատվեր է իջեցված, որ պետք է հիմա այս ուղղությամբ սև PR իրականացնել: Կարծում եմ` այդ ընթերցողները 5-6 հազար հոգի են, որոնք շատ լավ հասկանում են` ինչ է կատարվում այդ դաշտում և թերթերը դրանով փորձում են ձևավորել ընթացիկ քաղաքականության կոնյուկտուրա, ավելի լավ հասկանալ ընթացիկ քաղաքականության նրբերանգները: Իրականում դրանով լուրջ շեղում է մտցվում ընթացիկ քաղաքականության մեջ, որովհետև կեղծ տեղեկատվությունը, սուտը, նենգությունը, վիրավորանքներն քաղաքականության հետ ոչ մի կապ չունեն: Դրանք առաջին հերթին վտանգավոր են այն մարդկանց համար, ովքեր դա դարձրել են իրենց մասնագիտությունը, որովհետև այդ գործելաոճը քայքայում է իրենց մարդկային կերպարը, և հասկանալի չէ` ինչպես են նրանք իրենց կյանքը դասավորելու, ինչպես են երեխաներ դաստիարակելու, ինչպիսի ապագա է ունենալու նրանց սերունդները, եթե նրանք ստորությամբ են փող աշխատում և դա համարում են նորմալ:
Երևույթն առաջին հերթին իրենց համար է խիստ վտանգավոր, երկրորդը` այն մարդկանց համար, ովքեր նրանց շրջապատում են, երրորդն էլ` մեր երկրի համար, որովհետև դա վատ երևույթ է, և ոչ մի արժեքային համակարգի հետ համադրելի չէ:
Եկեք խոսենք գյուղատնտեսության մասին. նշվում են թվեր, որ գյուղատնտեսությունը երկնիշ անկում է արձանագրել, կտրուկ բարձրացավ պանրի գինը, հետո` ձվի: Չե՞ք կարծում, որ այստեղ նաև անձի գործոնը կա, և գյուղնախարարը չի կարողանում կառավարելի դարձնել համակարգը:

-Ես կարծում եմ, որ անձի գործոնն առկա է բոլոր ոլորտներում, և այդ տեսակետից ճիշտ չի լինի առանձնանալ և կենտրոնանալ միայն մեկ ոլորտի վրա: Այդ դեպքում մենք օբյեկտիվ չենք լինի: Իհարկե, անձից, հմուտ կազմակերպչից, կառավարչից, մասնագետից շատ բան է կախված, որպեսզի ռեֆորմները ճիշտ ուղղությամբ ընթանան, Հայաստանի համար ճիշտ մոդելներ ընտրվեն, որոնք ապահովելու են հարատև զարգացումներ: Բայց եթե անդրադառնանք գյուղատնտեսությանը, պետք է նշենք երկրորդ հանգամանքը, որն այս ոլորտն էապես տարբերում է 2010 թ-ի այլ ոլորտներից. Դրանք բնակլիմայական պայմաններն են, որոնք լուրջ հարված հասցրին առաջինը պտուղ-բանջարեղենին: Մենք 40-46% կորուստներ ունեցանք ըստ գյուղատնտեսական արտադրանքի, ըստ գյուղմթերքների, այն պարզ պատճառով, որ բնակլիմայական պայմանները խիստ առանձնահատուկ էին: Բնականաբար, դա իր բացասական ազդեցությունը թողեց ընդհանուր գյուղատնտեսության ցուցանիշի վրա: Գյուղատնտեսության տեսակարար կշիռը ՀՆԱ-ում այնքան է մեծ է , որ տեղի ունեցածը բացասական ազդեցություն թողեց ընդհանուր մակրոտնտեսական ցուցանիշների վրա` այդ թվում նաև ձեր կողմից մատնանշված բարձր գնաճի վրա..

Որն Ամանորի դիմաց մեղմ ասած հաճելի չէր:

-Հաշվի առնելով , որ ես տասը տարի եղել եմ Կենտրոնական բանկի նախագահ, բոլորն ավտոմատ կերպով գնաճի թիրախը տեղափոխել են կառավարություն: Որովհետև ես ղեկավարում էի ԿԲ-ն, միշտ քննադատության թիրախը կրկին ես էի, հիմա որ ես եկա կառավարություն, քննադատության թիրախը չփոխվեց (ծիծաղում է): Բայց իհարկե, ես դրանից չեմ խորշում և գիտեմ, որ այդ քննադատությունը տեղին և արդար է, որովհետև ամեն դեպքում 9%-ից ավել գնաճը շատ բարձր ցուցանիշ է, մանավանդ Հայաստանի համար, որովհետև սովորել էինք այն ռեժիմին, որ գնաճը երեք տոկոսից ավել չէր լինում: Շուրջ տասը տարի միջինացված ցուցանիշով այդպես էր, իսկ բնականաբար 9%-ի բացասական ազդեցությունը բոլոր սպառողները զգում են իրենց վրա: Դա նշանակում է, որ Կառավարության և Կենտրոնական բանկի, ինչպես նաև տնտեսական մրցակցության հանձնաժողովի առջև լուրջ մարտահրավերներ կան 2011 թ-ին:

Պարո’ն վարչապետ, խոսենք ԱՊՊԱ-ի մասին: Գազի գնի` անցյալ ձմեռվա համեմատ բարձր լինելը, գնաճը, մի քիչ շատ ֆինանսական ծանրաբեռնվածություն չի՞ դնում վարորդների վրա` Նոր տարվա դիմաց:

Գիտեք, եթե դուք ներդնում եք պարտադիր ռեժիմ, որը ենթադրում նաև ֆինանսական պարտավորվածություն, բնականաբար, դա ուղղակի ծախս է, որը պետք է կատարի ավտոմեքենա ունեցողը: Հիմա պետք է դիտարկենք` ինչու՞ է աշխարհը գնում երրորդ անձանց ռիսկի պարտադիր ապահովագրմանը: Պատճառը պարզ է. այն ավելի արդյունավետ է հենց նույն մեքենա ունեցողի համար, որովհետև նա երաշխավորված է որովհետև փոխհատուցվում է երրորդ անձանց պատճառած վնասը (որն անհամեմատ ավելի շատ է լինում քան գումարը, որ ինքը վճարում է ապահովագրության համար): Այդ բոլոր ռիսկերն ապահովագրվում են: Որո՞նք են օգուտները. առաջին, տուժող կողմն անմիջապես ստանում է փոխհատուցում, ի տարբերություն այսօրվա համակարգի, երբ քաշքշուկները երկար ժամանակ են խլում, մինչև պարզեն` ով է մեղավոր, և ինչքան է փոխհատուցման չափը: Կտրուկ բարձրանում է արդյունավետությունը: Ե’վ տուժող կողմը, և’ վնաս հասցնողն անհապաղ այդ հարցը լուծում են, և դա նրանց վրա շատ էժան է նստում: Եթե գումարենք նաև այն նյարդային մթնոլորտը, որ ձևավորվում է (ինչքա~ն առողջություն են կորցնում այդ պատահարից)… Հետո հասկանալի կլինի, որ սրա ազդեցությունը շատ լուրջ է: Երկրորդ, մենք ունենում ենք բոլոր ճանապարհատրանսպորտային պատահարների լիակատար հաշվառում, որն այսօր չունենք: Մենք միայն փորձագիտական գնահատականներ ենք տվել, հարցումների միջոցով ենք փորձել պարզել հավանականությունը, թե այս քանակի մեքենա ունենալու պարագայում քանի՞ պատահար է տեղի ունենում , և ինչպիսի՞ ավարտով:
Երրորդ, լինում է ցանց, ինդուստրիա` բաց, թափանցիկ աշխատող, մեքենաներ սպասարկող, որտեղ վճարները կատարում են ապահովագրական ընկերությունները: Վերջիններս էլ իրենց հերթին ինստիտուցիոնալ հարաբերություններ են հաստատում այլ ընկերությունների հետ, որոնք ինքնաբերաբար հայտնվում են օրինական դաշտում: Օրինակ, բժշկական հիմնարկությունները պայմանագրեր են կնքում ապահովագրական ընկերությունների հետ` նրանց գործունեությունը նույնպես դարձնելով օրինական, թափանցիկ:
Չորրորդն այն ֆինանսական ռեսուրսներն են, որոնք կուտակվում են ապահովագրական ընկերություններում` նշանակում է` ֆինանսական համակարգում: Դրանք «երկար փողեր են», որոնք կարող են գնալ տնտեսության երկարաժամկետ վարկավորմանը, և նույնպես բարենպաստ պայմաններ ստեղծել տնտեսության զարգացման համար:
Դա հնարավորություն է տալիս ինտեգրել մեր համակարգը եվրոպականին, որովհետև եթե այս ռեֆորմը մենք հասցնենք տրամաբանական ավարտին, մեր վարորդները կարող են իրենց մեքենաներով ազատորեն շրջել Եվրոպայում: Առաջին իսկ հայացքից կարծես թե այն թանկ վճար է, բայց եթե տեսնում ենք, թե ինչ դրական էֆեկտներ ենք ստանում, այն այնքան էլ թանկ չէ և ամբողջությամբ արդարացված է:

«Հայկական աշխարհի» հայեցակարգը, որի մասին Դուք պարբերաբար խոսում էիք… Ըստ Ձեզ, այն հասկանալի՞ դարձավ հասարակության համար:

-Ես կարծում եմ, որ հասկանալի է, ընդունելի է, տասնյակ հազարավոր մարդիկ այդ գաղափարը կրում են, անկախ հեռուստաընկերությունները նման հաղորդաշարեր են կազմակերպում, բազմաթիվ մարդիկ փորձում են Հայկական աշխարհին իրենց ծառայություններն առաջարկել, իրենց ապրանքներն առաջ տանել: Հայկական աշխարհն իմ հորինած գաղափարը չէ` իրականություն է: Կան մարդիկ, որոնք տեսնում են այն, կան մարդիկ` որոնք չեն տեսնում: Հիմա մենք ոչ միայն տեսնում ենք, այլև ուզում ենք այն դարձնել մեր ազգի հարաբերական առավելությունը, որը շատ ազգեր չունեն` միլիարդներ են ծախսում, որ ունենան` չեն հաջողում. Իսկ սա բնականորեն ձևավորվել է, և այսօր հայ ազգը, լինելով աշխարհով մեկ սփռված և միասնական օրգանիզմ, տարածում է «Հայկական աշխարհի» բովանդակությունը, էությունը: Եվ եթե մարդն իրեն նույնացնում է հայության հետ, ինքն այդ աշխարհով է առաջնորդվում: Սա իրականություն է` դուր է գալիս այն մեր ընդդիմախոսներին, թե` ոչ: Մարդիկ կան, որ բացի նրանից, որ ցեխ են շպրտում իմ վրա, ցեխ են շպրտում նաև այդ գաղափարի վրա, ինչ, կարծում եմ, ճիշտ չէ: Անկախ նրանից, թե ինչպիսին են իմ պատկերացումներն աշխարհի մասին, չարժե ցեխոտել իրականությունը:

Ձեր բլոգի գրառումները Դու՞ք եք կատարում

Անպայման: Առաջինը պետք նշենք, որ բլոգում արձագանքները, հետևողների քանակն ավելանում օրեցօր է` ի հեճուկս մեր չարագուշակների, որոնք հենց առաջին օրվանից հարձակվեցին, ասելով, թե սա մեկ շաբաթվա կյանք կունենա, որ PR ակցիա է և այլն: Ի հեճուկս այդ կանխատեսումների, բլոգն իր ուրույն կյանքով է ապրում , նույնիսկ այսօր մենք հանդիպում ենք ունենալու բլոգերների հետ: Մեկ անգամ Ամերիկյան համալսարանում հանդիպեցինք, բավական բուռն և հետաքրքիր անցավ: Բլոգերները բլոգում այլ վարքագիծ ունեն, ռեալ կյանքում` այլ (ժպտում է): Շատ հետաքրքիր է, և կարծում եմ, որ այս ուղղությունը մեծ հեռանկար ունի… Շփումներ, մտքերի փոխանակում, կարծիքներ: Համոզված եմ, որ մոտակա հինգ տարիների ընթացքում ոլորտը գերիշխելու է նաև հեռուստատեսության նկատմամբ, որովհետև գաղտնիք չէ, որ արդեն էլեկտրոնային հեռուստատեսությունը կամաց-կամաց ընդլայնում է իր լսարանը: Դա անխուսափելի է, որովհետև և’ որակն է լավանում և’ պրոֆեսիոնալիզմն է բարձրանում և’ համակարգիչ ունեցողների քանակն է կտրուկ ավելացել Հայաստանում: Եվ դրան նպաստել ենք մեր ծրագրերով`բոլոր ընտանիքներին հնարավորություն տալով ունենալ համակարգիչ` դպրոցներում համակարգչային ծրագրեր իրականացնելով: Ակնհայտ է, որ մարդու կյանքն առանց համակարգիչ հնարավոր չի լինելու պատկերացնել: Ինչպես այսօր հեռախոսը` մենք Հայաստանում 3 մլն 400.000 բաժանորդ ունենք, ինչը շատ բարձր ցուցանիշ է: Աշխարհում զբաղեցնում ենք առաջատար դիրքեր` բջջային բաժանորդներով:
Հեռախոսամանիայո՞վ:

-Այո’, բայց քանի որ այդ «հեռախոսամանիան» նոր գործիքներ է առաջարկում, ինքն էլ բերում է համակարգչայնացման, որովհետև այսօրվա հեռախոսը քիչ է տարբերվում տասը տարվա համակարգչից: Նույնիսկ ավելի հզորություններ և կարողություններ ունի, քան տասը տարի առաջ համակարգիչն ուներ: Իսկ հեռախոսից անցումը դեպի համակարգիչ, համակարգչից` դեպի հեռախոս, դառնում է շատ դյուրին: Եվ ապագայում իրենք ինտերգրվելու են տեխնիկական տեսակետից: Այսինքն, եթե դու ունես հեռախոս, դու ունես գիտելիքներ, գիտես համակարգչի հետ աշխատել:

Պարո’ն վարչապետ, Դուք հայտնի եք իբրև ռոքի մեծ սիրահար: Եթե չեմ սխալվում, բլոգներից մեկում վերջերս այսպիսի մեկնաբանություն կարդացի, թե «պետք չէ, որ ռոքի նկատմամբ պետական հովանավորություն լինի, որովհետև ռոքն արդեն իսկ պայքար, կամ պայքարի մեսիջ է, իսկ պետական հովանավորության դեպքում իր դերակատությունն ու իմաստը կորցնում է»:

(Ծիծաղում է) Հետաքրքիր գաղափար է: Կարելի է ուրեմն մեր հանրության կյանքը բաժանել ոլորտների, որտեղ պետական հովանավորություն պետք է, որտեղ` ոչ: Ստացվում է` պետք է, որպեսզի իրենց ճնշեն, որ այդ մարդիկ իրենց լավ զգան: Եթե դու չես ճնշում, իրենք դիսկոմֆորտի մեջ են հայտնվում և որպես երևույթ վերանում: Կա մարդկանց մի այնպիսի խումբ, որոնց անպայման պետք է պետական ճնշումը, որ արդարացվի նրանց ընդդիմադիր կեցվածքը: Եթե պետությունն արհամարհում է, այդ մարդիկ կամաց-կամաց հասկանում են, որ առաքելություն չունեն:
Չեմ կարծում, որ ռոքը պետք է դասել այն ոլորտին, որը պետք է ճնշված լինի, կամ ուշադրության կենտրոնում չլինի: Ռոքը 20-րդ դարի ինքնատիպ երևույթներից մեկն էր, որի արմատները միգուցե առնչվում են ըմբոստության հետ, առնչվում են այն բանին, որ երիտասարդները չէին ուզում համակերպվել ինչ-ինչ ավանդույթների, ինչ-ինչ ընդունված վարքագծային կանոնների հետ, և այդ տեսակետից մտցրեցին հեղափոխական փոփոխություն մտածողության, արվեստի նկատմամբ վերաբերմունքի, աշխարհընկալման մեջ, մանավանդ, եթե հիշենք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ինչպիսի լուրջ ընդդիմադիր նոր հայացքներ էին ի հայտ գալիս, որոնք ստեղծում էին շատ պարարտ հող հենց ռոքի զարգացման համար: Բայց ռոքը քննություն բռնեց ժամանակի ընթացքում, ձևավորվեց և ձևակերպվեց որպես առանձնահատուկ մշակութային երևույթ, և այսօր իր ինքնուրույն կյանքով է ապրում: Մարդիկ, որոնք այդ շարժման մեջ էին, իրենք նույնպես ունեցան հնարավորություն վերաիմաստավորել ռոքի նշանակությունը, նրա փիլիսոփայությունը, և այսօր ռոքը մշակութային արժեքների դաշտում է…

Որին պետք չէ ճնշել

-Իհարկե պետք չէ ճնշել, ինչպես նաև պետք չէ ճնշել այլ մշակութային երևույթներ, որոնք բռնել են պատմության քննությունը: Հիմա մեր հասարակության մեջ կան մարդիկ, որոնք այդ մշակութային արժեքների երկրպագուներն են: Եվ նրանք էլ են ուզում մեր մշակութային կյանքում իրենց տեղն ունենալ: Ասենք ռաբիսի, դասական երաժշտության, ջազի կողքին: Ինչու՞ պետք է այդ ոլորտի սիրահարներն իրենց ճնշված զգան: Եթե մենք հովանավորում ենք ազգային երաժշտության փառատոններ, ինչու՞ չպետք է հովանավորենք նաև ռոք փառատոններ: Չէ՞ որ մեր հասարակության անբաժանելի մասն են կազմում այն մարդիկ, որոնք մեծ սիրով վերաբերվում են «Beatles»-ին, «Deep Purple»-ին, «Led Zeppelin»-ին, «Jethro tull»-ին:

Վերջին հարցը պարո’ն վարչապետ: Դիմացն Ամանոր է, ընդհանրապես հասարակությանը հետաքրքիր է, բարձր պետական պաշտոնյաները Նոր տարին դիմավորում են ընտանիքու՞մ տա՞նը, թե արտասահմանում, ուտու՞մ են այն կերակուրները, որոնք ուտում են «շարքային մահկանացուները»` խոզի բուդ, տոլմա…

-Մենք այդ առումով շատ պահպանողական ընտանիք ենք, որովհետև Նոր տարին դիմավորում ենք ընտանիքով և տանը: Այն բանից հետո, երբ կորցրեցի իմ ծնողներին, մենք ընտանիքով Ամանորը դիմավորում էին Ծաղկաձորում: Անցած տարի դիմավորել ենք տանը` Երևանում: Այս տարի էլ կդիմավորենք Երևանում: Ինչ վերաբերում է ուտեստեղենին, մեր ընտանիքը երբեք դրա վրա մեծ ուշադրություն չի դարձնում, այն մեզ համար էական նշանակություն չունեցող հանգամանք է, մանավանդ, որ բժիշկները հիմա խորհուրդ են տվել դիետայով սնվել:

Այսինքն խոզի բուդ չե՞ք ուտելու:

-(Ծիծաղում է) Չէ’, չեմ ուտելու: Բացի դրանից նաև Փոքր Պահքի շրջան է, և հավատացյալ ժողովուրդը պետք է լինի ավելի չափավոր:

Չե՞ք վախենում, որ կշահարկվի:

-Դե եթե դրանից էլ վախենամ, ընդհանրապես չպետք է խոսեմ:
Շնորհակալ եմ հարցազրույցի համար:

Հարցազրույցը վարեց Նարեկ Գալստյանը:
Հ.Գ. Ի դեպ հարցազրույցը տեղի է ունեցել վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի աշխատասենյակում, որը, չնայած տարածված տեսակետներից մեկի, այդքան էլ անհասանելի չէ հայաստանյան լրատվամիջոցների լրագրողների համար: