Եվրոպա. արհմիություններն ընդվզում են

Տնտեսական ճգնաժամը  Եվրոպայում  գուրծադուլային շարժման իսկական ցունամիի շարժառիթ դարձավ: Գործադուլներն ալեկոծել են զարգացած երկրները. Ֆրանսիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Գերմանիայում արհմիությունները հզոր ակցիաներ են կազմակերպել: Միլիոնավոր ցուցարարներ դուրս են եկել փողոց` պահանջելով բարձրացնել աշխատավարձը, աշխատատեղերի պահպանման երշախիքներ ունենալ, դադարեցնել կենսաթոշակային  բարեփոխումները,  վերացնել  կոշտ տնտեսության միջոցները, որոնք որդեգրել են որոշ կառավարություններ: Շատ ցույցեր ավարտվել են ոստիկանության հետ բախումներով ու զանգվածային ձերբակալություններով: Կորուստները հաշվվում են միլիարդավոր եվրոներով:

Հիշեցնենք գուրծադուլային շարժման տարածման քրոնիկոնը.

– 22 փետրվարի. Գերմանական Lufthansa ավիաընկերության աշխատակիցները կազմակերպեցին վերջին 10 տարվա մեջ ամենախոշոր ընդվզման ակցիան, որը ձգվեց 4 օր:  5 մայիսի. համազգային գործադուլը մի ամբողջ օր կաթվածահար արեց փաստորեն ամբողջ Հունաստանը: Գործադուլ արեցին պետական և մասնավոր հատվածների արհմիությունները: 24 մայիսի. British Airways ավիաընկերության օդաչուական կազմը գործադուլ արեց` պահանջելով դադարեցնել  աշխատատեղերի կրճատումը և մեծացնել աշխատավարձերի չափերը: 21 հուլիսի.  Սև չորեքշաբթին Ֆրանսիայում: ԵՄ-ում ավիաթռիչքների վերահսկողության ընդհանուր համակարգի ստեղծման ծրագրերի դեմ գործադուլ արեցին ավիադիսպեչերները: 7 սեպտեմբերի. Մեծ Բրիտանիայում մեկօրյա գործադուլ կազմակերպեց մետրոյի աշխատակիցների արհմիությունը: 29 սեպտեմբերի. Բրյուսելում ավելի քան 50 հազար մարդ գործադուլ արեց կոշտ տնտեսության միջոցների դեմ:

 Ռուսերեն գործադուլ («забастовка») բառը առաջացել է իտալերեն «բաստա» արմատից, որ նշանակում է «բավական է, հերիք է»:  Սկզբում գործադուլները հախուռն էին անցկացվում, բայց արդեն XIX դարում գործին ձեռնամուխ եղան արհմիությունները, և գործադուլներն ավելի կազմակերպված դարձան: XX դարում երևան եկան աշխատողների միջազգային միավորումներ, այսպես կոչված  պրոֆինտերն, որոնք կարողանում էին գործադուլներով կաթվածահար անել տնտեսության ամբողջ ճյուղեր, ընդ որում` միանգամից մի քանի երկրում: Այդ դաշնությունները հզոր լծակ են ոչ միայն խոշոր կոնցեռնների ու միլիոնավոր աշխատավորների, այլև կառավարությունների վրա ճնշում գործադրելու համար:

 1995-2006 թթ. Կանադայում հազար զբաղված օրին ընկնում էր 203 գործադուլային օր, Իսպանիայում` գրեթե 135 օր, Ֆրանսիայում` 91: Նույնիսկ հանդարտ Նորվեգիայում են հաճախ գործադուլ արել: Այս համատեքստում Գերմանիայի պատկերը բավական լավատեսական է` ընդամենը 3,5 գործադուլային օր:  Բայց այս տարի արմատապես փոխվել է այդ դասավորությունը:

 Ներկայիս արհմիութենական դաշնություններն այլևս երբեմնի “փոխօգնության կոմիտեները” չեն, որոնցից էր սկսվում ամեն ինչ: Ներկայումս նրանք անդադար  սակարկում են գործատուների հետ լավ աշխատավարձի, աշխատանքային լավ պայմանների, լրացուցիչ հանգստյան օրերի համար: Երբեմն ընկերությունների տերերը ստիպված են արհմիությունների առաջնորդներին ընդգրկել կորպորացիաների տնօրենների խուրհուրդների մեջ: