Մեդալներով վարագուրված խայտառակություն

Օլիմպիական ամառային 30-րդ խաղերում Հայաստանի ներկայացուցիչները նվաճեցին 1արծաթե, 2 բրոնզե մեդալ: 2-րդ մրցանակակիր դարձավ հունահռոմեական ոճի ըմբիշ Արսեն Ջուլֆալակյանը, նույն մրցաձևի ներկայացուցիչ  Արթուր Ալեքսանյանը և ծանրորդուհի Հռիփսիմե Խուրշուդյանը բավարարվեցին  բրոնզե մեդալներով: Բոլորն էլ արժանի են գովեստի, քանի որ հարստացրել են Հայաստանի սպորտային տարեգրությունը նոր էջերով: Իսկ մյուսնե՞րը, չէ որ օլիմպիական խաղերի ևս 21 մասնակից ունեինք: Ստացվում է, որ նրանք զբոսաշրջիկի կարգավիճակով, հենց այնպես, միայն մասնակցելու համար էին գնացել Լոնդոն:

Ընդ որում, չկար հույս, այն նշույլը, որ վերջիններիցս որևէ մեկը կկարողամնա մեդալ բերել: Ավելին, եղան խայտառակ մրցելույթներ: Միայն կարել է ափսոսանք զգալ, որ այդ մարզիկներին տարիներ շարունակ բարձր աշխատվարձ է տրվել, նաև` թանկաժեք նվերներ, այդ թվում ավտոմեքենաներ, բացի այդ, հսկայանական միջցներ են ծախսվել ուսումնամարզական հավաքներ կազմակերպելու համար, բայց նրանք անելիք չեն ունեցել: Ընդ որում, մեծ փողեր են ծախսվում ազատ ոճի ըմբշամարտի, ձյուդոյի, բռնցքամարտի համար, սակայն արդյունքն զրոյական է:

Բավարարված լինել չենք կարող լինել, քանի որ, երբ համաեմատվում ենք մեր  սահմանակից երկրների հետ, տեսնում ենք որ անգամ ընդհանրության եզրեր չենք կարող ունենալ, քանի որ մեզանից շատ առաջ են:

Ահա թե ինչպիսի տեղերում են մեր հարևանները և ինչպիսի պարգևներ ունեն.

17.   Իրան՝ 4 ոսկի, 5 արծաթ, 3 բրոնզ

29.  Ադրբեջան՝ 2 ոսկի, 2 արծաթ, 6 բրոնզ

31.  Թուրքիա՝ 2 ոսկի, 2 արծաթ, 1 բրոնզ

37.  Վրաստան՝ 1 ոսկի, 3 արծաթ, 3 բրոնզ

Ընդ որում, բոլորն էլ ոսկե մեդալներ ունեն: Մինչդեռ Հայաստանն այժմ արդեն երկու տասնամյակ  այդպիսի պարգևի չի տիրացել:

Երկու կարծիք լինել չի կարող Հայաստանի օլիմպիականները հանպատրաստից էին մասակցում օլիմպիական խաղերին: Ի դեպ, անհասկանալի մի բան էլ կատարվեց: Մեր ծանրորդները 4 ուղեգիր ունեին, բայց վերջին պահին պարզվեց, որ նրանցից մեկը մրցավայր չի մեկնելու և փոխարինման հարցը չլուծվեց, թերևս, այն պատճառավ, որ նախապես այդ ամենի մասին մտածող չէր եղել:

Փաստորեն, կատարվածը մեդալներով վարագուրված խայտառակություն է:

Ի դեպ, սպորտն այժմ մեծ քաղաքականություն է, և այս ամենին մատների արանքով նայել չի կարելի: Հայաստանի մարզական ոլորտում կադրային փոփոխություններն անխուսափելի են: Պետք է միջամտի նաև հասարակությունը:  Ընդ որում, պատասխանատվությունն այնքան մեծ է, որ մի շարք երկրների ազգային օլիմպիական կոմիտեների նախագահները  հենց այդ երկրների նախագահներն են: Օրինակ`Բելառուսի և Ադրբեջանի նախագահներ  Ալեքսանդր Լուկաշենկոն և Իլհամ Ալիևը գլխավորում են իրենց երկրների ԱՕԿ-ները…