Կասկածելի բարեփոխումներ

Հայաստանի ազգային հավաքականի ֆուտբոլիստները Եվրոպայի առաջնության ընտրական մրցաշարում եզրափակիչ փուլի ուղեգրի չարժանացան, սակայն իրենց տպավորիչ խաղով ոգևորել են մեր մարզասերներին: Այդուհանդերձ,  ունենք այնպիսի ակումբային ֆուտբոլ, որ միայն տխրելու առիթ է տալիս:

Իրականությունն  այն է, որ Հայաստանի առաջնության խաղերին սակավաթիվ հանդիսականներ են ներկա գտնվում, եվրոպական ստուգատեսներում էլ մեր թիմերը միայն անփառունակ  մրցելույթներ են ունենում: Իսկ առավել անհանդուրժելին այն է, որ բոլորը համակերպվել են այս իրողության հետ և այն որպես օրինաչափություն  են ընկալում:

Օրերս Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի գործադիր կոմիտեն բարեփոխումների նպատակով նոր  որոշումներ ընդունեց, որոնք, սակայն, տարաբնույթ խոսակցությունների տեղիք տվեցին, քանի որ դժվար է ասել, թե դրանք ինչքանով  են նպատակահարմար հայկական ակումբային ֆուտբոլը ստեղծված իրավիճակից դուրս բերելու և հիմնախնդիրները հաղթահարելու համար:

Եվ ահա վճռվել է, որ այսուհետ մեր երկրի առաջնությունն անցկացվելու է աշուն-գարուն մրցակարգով: Ի դեպ, սա նորություն չէ. երկրների մեծ մասում, այդ թվում նաև եվրոպական, այս համակարգը կիրառվում է: Իսկ Հայաստանում  այն փորձարկվել է դեռ ՀՖՖ գործկոմի 1994 թ. որոշումից հետո: Եվ քանի որ այն չի արդարացրել իրեն, 3 տարի հետո կրկին անցել են հին, ստուգված տարբերակին: Որևէ երաշխիք չկա, որ կրկին նույն պատմությունը չի կրկնվի: Ի դեպ, փոփոխությունը հիմնավորվում է այն հանգամանքով, որ մեր երկրի խաղադաշտերն աշնանն ավելի լավ վիճակում են, քան գարնան սկզբին:

Ի դեպ, փոփոխություն է կատարվել նաև Հայաստանի գավաթի խաղարկությունում, և 2012-ի մրցաշարի մեկնարկը տրվել է այժմ:

Տարօրինակն այն է, որ որոշ թիմեր արգելել են իրենց խաղադաշտերում գավաթային հանդիպումներ անցկացնել: Մտավախությունն այն էր, որ դրանք կարող են շարքից դուրս գալ: Ստացվում է, որ խաղադաշտերի առումով էական տարբերություն չկա`  Հայաստանում մրցաշրջանը կսկսվի աշնա՞նը, թե՞ գարնանը:

Մյուս նորամուծությունն այն է, որ արգելվել է  Հայաստանի առաջնությանը մասնակից դարձնել օտարերկրացի դարպասապահների: Ինքնին հարց կարող է ծագել, թե ինչու ենք հրաժարվում բաձրակարգ դարպասապահների ծառայությունից: Պարզվում է, որ դա էլ արվում է Հայաստանի հավաքական թիմերի շահերից ելնելով, որպեսզի մեր դարպասապահները պահեստայինների նստարանին չմնան և խաղալու հնարավորություն ստանան, մրցափորձ կուտակեն: Ասենք, որ օտարերկրացի դարպասապահների նկատմամբ նման սահմանափակում կիրառվում է միայն Իրանի բարձագույն խմբի առաջնությունում:

Այս առաջարկը հիմնականում պնդել է Հայաստանի ազգային հավաքականի  գլխավոր մարզիչ Վարդան Մինասյանը: Երբ նրան հարցրինք, թե ինչքանով է նպատակահարմար այդպիսի արգելքը, և արդյոք այն պատճառ չի՞ դառնա, որ եվրոպական գավաթային մրցաշարերի մասնակցող մեր թիմերն ավելի անհաջող հանդես գան և շատ ավելի մեծ թվով գնդակներ իրենց դարպասները թողնեն, Մինասյանը հայտնեց, որ մեր երկրի ակումբները, միևնույն է, վատ են մասնակցում եվրոպական ստուգատեսներին, և որպես կանոն` սպասելիքներ չեն լինում:

Ասվածը, իհարկե, ճշմարտություն է: Եվ ստացվում է, որ հայկական ակումբային ֆուտբոլը հետին պլանում է: Բայց եթե Հայաստանի ազգային հավաքականի տպավորիչ խաղերի  համատեքստում այսպիսի խոստովանությունն այժմ ականջ չի ծակում, ապա հետագայում  գուցե մեր հավաքականին ընդհանրապես բախտը չժպտա, և հայտնվենք կրկնակի տխուր` ոչինչ չունեցողի վիճակում:

Ի դեպ, այս որոշումով  ոտնահարվել են նաև ակումբների իրավունքները, քանի որ որոշ թիմերի ղեկավարների կնքած պայմանագրերն օտարերկրացի դարպասապահների հետ դեռևս  չեն ավարտվել: Ակումբները փաստի առաջ  կանգնեցին: Բայց Մինասյանը կարծում է, որ արտառոց ոչինչ չկա, քան որ մեր ֆուտբոլային հաջողությունները հիմնականում հավաքականի հետ են կապվում, և դրանով էլ պետք է առաջնորդվել:

Փոփոխություն է նաև այն, որ եթե Մինասյանը միաժամանակ կատարում էր Հայաստանի ազգային հավաքականի և Երևանի «Փյունիկ» ակումբի գլխավոր մարզիչների պարտականությունները, ապա այժմ նա իր տեղը ակումբում զիջելու է Սուրեն Չախալյանին:

Մեր այն հարցին, թե արդյոք Մինասյանն իրեն քիչ ծանրաբեռնված չի՞ զգա, մասնագետը հակադարձեց, որ կատարելու է «Փյունիկի» տեխնիկական տնօրենի պարտականությունները, բացի այդ, ավելի է մեծանալու իր աշխատանքի ծավալը, քանի որ ոչ թե  համացանցի օգնությամբ է տեղեկանալու, թե ինչպես են խաղում արտասահմանյան թիմերում հանդես եկող հայ ֆուտբոլիստները, այլ` անմիջականորեն: Նա ուղևորվելու է մրցավայրեր, դիտելու է հավաքականի թեկնածուների մասակցությամբ խաղերը և համապատասխան որոշումներ է ընդունելու: Բացի այդ, Մինասյանը համակարգելու է Հայաստանի տարբեր տարիքային  խմբերի հավաքականների աշխատանքը:

Քանի որ խոսք  բացվեց Հայաստանի հավաքական թիմի թեկնածուների մասին, ապա հետաքրքիր էր, թե նա մտադիր չէ՞  կրկին հավաքական հրավիրել  Ռուսաստանի «Ուրալ» ակումբի կազմում հանդես եկող  Դենիս Թումասյանին: Մարզիչը դիվանագիտորեն պատասխանեց, որ այդ հարցի մասին իր տեսակետն է հայտնել Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանը: Հիշեցնենք, որ երբ հրավերից հետո Թումասյանը չէր ներայացել Հայաստանի ազգային հավաքականի ուսումնամարզական հավաքին, Հայրապետյանը հայտարարել էր, որ նա հայ չէ, թեև հայկական ազգանուն ունի, և չի խաղալու  մեր երկրի հավաքականում: Ի դեպ, դրանից հետո Թումասյանն ասել է, որ կատարվածը թյուրիմացություն  է, և ինքը կսպասի նոր հրավերի: Անկախ ամեն ինչից, այդ ֆուտբոլիստը բարձրակարգ է և կարող է օգտակար լինել մեր երկրի ազգային հավաքականին: Թերևս Մինասյանն էլ կցանկանար նրան տեսնել իր թիմում, բայց նա չի կարող անտեսել ՀՖՖ-ի նախագահի կտրուկ դիրքորոշումը:

Ինչ վերաբերում է  եկող տարի մեր երկրի հավաքականից ունենալիք ակնկալիքներին, ապա մարզչի կարծիքով` աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարում մեր երկրի հավաքականի հիմնական մրցակիցների` Իտալիայի, Դանիայի և Չեխիայի թիմերի կազմերում բացառապես երիտասարդ խաղացողներ են, նրանք,  մասնակցելով Եվրոպայի առաջիկա առաջնությանը, ավելի կթրծվեն  և լավ մարզավիճակում կներկայանան ընտրական խաղերին: Իսկ մեր հավաքականի հավակնությունների մասին խոսել առայժմ վաղ համարեց: