Սեպտեմբերի 27-ի երեկոն

“Մեր հարկի ներքո ներկայացնում ենք “Երբ քողը գերիշխեց” խորագրով   լուսանկարչական աշխատանքները, դրանք յուրահատուկ գործեր են, որոնց մասին ավելի  ճիշտ կլինի, եթե  խոսի հենց ինքը` հեղինակը, քանի որ կա մի գաղափար, որ թաքնված է աշխատանքների մեջ, և դրանց նշանակությունը պակաս կարևոր չէ այն հետաքրքիր պաստառներին իրականությունից կենդանագրված, որոնք այսօր կախված են “Նարեկացի” արվեստի միության ցուցասրահում”,- ցուցահանդեսի բացման խոսքով ներկայացավ արվեստի միության աշխատակիցը:

Անժելիք Սանոսյանն ասաց, որ սիրում է լուսանկարչությունը, որովհետև այն սովորեցրել է իրեն տեսնել և  հիանալ աշխարհի գույներով:  Այն խորապես փոխել է իր կյանքի հեռանկարները, կարողացել է ճիշտ արտահայտել իր զգացմունքները և ցույց տալ մարդկությանը իրենց մշակույթը` օգտագործելով իր աչքերը: Լուսանկարչությունը դարձրել է  իրեն այնպիսին, ինչպիսին կա այսօր` ավելի լավ մարդ:

Անժելիք Սանոսյանը  ծնվել է 1984 թ. Հալեպում: Սովորել է Անգլիայի համալսարանում: 2004 թ. Հալեպի “Le pont Art”>  պատկերասրահում  անցել է պրոֆեսիոնալ լուսանկարչության  դասեր:

2005 թ. Անգլիայի  Bournemouth համալսարանում անցել է  լուսանկարչական դասախոսություններ և մասնակցել  “Սև ու սպիտակ” լուսանկարչական դասընթացներին: Առաջին անգամ լինելով  Հայաստանում` ընկերների օգնությամբ ունեցել է իր անհատական ցուցահանդեսը, որը  բաց է լինելու մինչև հոկտեմբերի 2-ը:

Ունեցել է բազմաթիվ ցուցահանդեսներ, որոնցից են` 2007 թ. Հալեպի Le Pont պակերասրահում կայացած  Camera Souk  կոլեկտիվ ֆոտո ցուցահանդեսը: Կոլեկտիվ ցուցահանդես` կազմակերպված Հալեպի Հայաստանի երիտասարդական ասոցացիայի համալսարանի կողմից, որը կայացել է 2007 թ. Լևոն Շանթի դահլիճում: Անհատական ցուցահանդես  “Զրույց”  խորագրով` նվիրված խուլ երեխաներին, որը տեղի է ունեցել Հալեպում 2007 թ.: “Տարիների շղթա” խորագրով ցուցահանդես` նվիրված Հալեպի բրիտանական դեսպանատան 75-ամյակին, որը կայացել է Հալեպում   2009 թ.:

Քողերի մեկնաբանությունն Անժելիքի  լուսանկարման արվեստում չի կարող բացատրվել` առանց նկատի ունենալու այն քաղաքի պայմանները, որտեղ ինքն է մեծացել: Հալեպը բնութագրվում է իր բազմակրոնությամբ, ինչպես իսլամիզմը, հուդաիզմը, քրիստոնեությունը, հինդուիզմը և այլն: Այդ կրոններին գումարած` կան նաև քաղաքական տարբեր տեսակետներ, որոնք մնում են չարտահայտված` մշակույթներ, ընդդիմական գաղափարներ և հեռանկարներ: Լինելով լուսանկարիչ` Անժելիքը տեսել է, որ Հալեպը հարուստ է և գունազարդ: Բայց չէր նկատի այս ամենը, եթե չլուսանկարեր ու չկազմեր իր լուսանկարների հավաքածուն “Երբ քողը գերիշխեց” վերնագրի տակ: Թափառելով Հալեպի փողոցներում մի անծանոթի ընկերակցությամբ` փորձել է  զգալ իր մշակույթն իմաստավորող մանրամասներ, որպեսզի կարողանա ճիշտ ձևով մեկնաբանել  այդ ամենը:

Անժելիքը պատմեց, որ մի  օր ջինսով ու ամրակապով կանգնել է հիջաբով կնոջ կողքին: Փորձել է հասկանալ, թե ինչ նշանակություն կարող է ունենալ մի կտավի կտոր, որ հնուց կար և դեռ շարունակվում է մնալ ինտերնացիոնալ բանավեճի հարց: Քայլելով մուսուլմանական թաղամասերով`  նրան հաջողվել է խառնվել այդ շրջապատին: Եթե  քայլելով քրիստոնյա վայրերով չի կարողացել հարմարվել, որովհետև բոլորի աչքերը իր վրա էին, ապա այս դեպքում միայն գլխաշորն էր, որ փոխել էր  իր արտաքինը:

Պարզել է , որ քողը միայն իսլամներին չի պատկանում, այլ Պողոսի ավետարանի մեջ նշված է, որ դա կա նաև հնագույն հուդաիզմի մեջ: Սակայն մուսուլմաններն այս ժամանակակից աշխարհում որոշել են շարունակել քող կրելու գաղափարը:

Ժամանակի բերումով այսպիսի համոզմունքները դանդաղորեն ներխուժել են հասարակության մեջ, բայց, չնայած ընթացիկ դիմադրություններին, քողը կրկին գերիշխում է: Եթե հանենք այդ քողերը, ապա  մեզ անհարմար ենք զգալուև դրա համար է, որ քողը գերիշխում է:

Մարի Խաչատրյան